Çok Ses Çıkarmak, Çok Güçlü Olmak Değildir
Cumhuriyet Halk Partisi’nde son günlerde yaşananlara bakınca insan ister istemez şu soruyu soruyor:
Siyasi Projektör
-
Gerçekten ortada büyük bir örgüt tepkisi mi var, yoksa küçük bir grubun çıkardığı büyük bir gürültü mü?
Özellikle Trabzon’da yaşananlara bakıldığında, görevden alınan bazı isimlerle onların yakın çevresinin çok sert, çok öfkeli ve çok gürültülü bir tavır içinde olduğu görülüyor. Sosyal medya paylaşımları, basın açıklamaları, parti binalarında verilen görüntüler, bütün örgüt arkamızda havası…
Ama biraz yakından bakınca işin hiç de öyle olmadığı anlaşılıyor.
Çünkü CHP teşkilatlarının büyük bölümü bu kavgaya açıkça taraf olmak istemiyor. İnsanlar bekliyor, izliyor, anlamaya çalışıyor. Bir mahkeme kararı var, genel merkezde yaşanan bir değişim var, karşılıklı ağır suçlamalar var. Parti üyelerinin önemli bir kısmı da Hele bir duralım, gerçekler ortaya çıksın diyor.
Fakat görevden alınanların yakın çevresi, bu sessizliği kabullenmek istemiyor.
Herkesin kendilerine destek açıklaması yapmasını, yanlarında fotoğraf vermesini, sosyal medyada paylaşım yapmasını, genel merkeze karşı sert bir tavır göstermesini bekliyorlar. Hatta destek vermeyenlere karşı ağır ifadelerin kullanıldığı, insanların baskı altında bırakıldığı, Bizim yanımızda değilsen karşı taraftasın anlayışının ortaya çıktığı görülüyor.
Oysa siyaset böyle yapılmaz.
Kimse, bir il başkanı veya ilçe başkanı görevden alındı diye onun arkasında hizaya girmek zorunda değildir. Cumhuriyet Halk Partisi hiç kimsenin şahsi mülkü değildir. İl başkanlığı da ilçe başkanlığı da kimseye tapulu değildir.
Bugün görevde olursunuz, yarın olmazsınız.
Önemli olan, görevden gittikten sonra partinize nasıl davrandığınızdır.
Eğer görevden alınınca partiye saldırıyor, genel başkana ağır sözler söylüyor, örgütleri ikiye bölmeye çalışıyor, yanınızda durmayan insanları tehdit eder gibi konuşuyorsanız; o zaman insanlar da size dönüp şu soruyu sorar:
Sizin derdiniz gerçekten CHP mi, yoksa kaybettiğiniz makam mı?
Trabzon’da da asıl mesele budur.
Görevden alınan bazı isimler, sanki arkalarında bütün Trabzon örgütü varmış gibi bir görüntü vermeye çalışıyor. Ancak bu görüntünün karşılığı sahada aynı ölçüde yok. Çok az sayıda insanın sesi çok fazla çıkıyor. Sessiz kalan çoğunluk ise kavganın parçası olmak istemiyor.
Sessizlik her zaman korku değildir.
Bazen sessizlik akıldır.
Bazen insan, bağırıp çağıranların peşine takılmak yerine bekler, gözlemler ve doğru zamanı görmeye çalışır. Bugün CHP’nin gerçek tabanında da böyle bir tutum var.
CHP’lilerin önemli bir bölümü, bu yaşananların partiyi parçalayabileceğini görüyor. Her gün yeni bir hakaret, yeni bir suçlama, yeni bir meydan okuma… Bunun sonu nereye varacak?
Yeni bir parti mi kurulacak?
Yeni bir siyasi oluşum mu hazırlanıyor?
Bazı isimler, kendilerini olduğundan daha güçlü göstererek yarın kurulabilecek yeni bir yapıda önemli makamlar mı almak istiyor?
Bunlar bugün CHP tabanında konuşulan sorulardır.
Çünkü bir insan gerçekten partisini düşünüyorsa, ilk yaptığı iş partiyi bölmek olmaz. Kendi gücünü ispat etmek için örgütleri birbirine düşürmez. Ben yoksam parti de yok havasına girmez.
Parti, kişilerden büyüktür.
CHP de bugün görevden alınanlardan da, görevde olanlardan da, yarın göreve geleceklerden de büyüktür.
Kemal Kılıçdaroğlu son açıklamalarında arınma ifadesini kullanıyor. Bu söz bazı çevreler tarafından çok eleştirildi. Fakat CHP tabanında farklı düşünen insanlar da var.
Onlar da diyor ki:
Belki de asıl arınma, yıllardır parti içinde hizipçilik yapanların, her kongrede ayrı hesap peşinde koşanların, partiyi kendi makamı görenlerin partiden ayrılması ile olur.
