TRABZONSPOR'A YAKIŞMADI

Trabzon’u biraz bilen şunu da bilir:

Bu şehirde Trabzonspor sadece futbol değildir.

Trabzonspor; mahallenin sohbetidir, kahvenin tartışmasıdır, gurbetçinin memleket bağıdır, çocuğun ilk formasıdır, yaşlının yarım asırlık hatırasıdır. Trabzonspor bu şehirde yalnızca doksan dakikalık bir oyun değil, ortak bir kimliktir.

İşte tam da bu yüzden tribün meselesine sıradan bir taraftar grubu meselesi gözüyle bakılamaz.

Son günlerde ortaya çıkan tek tribün, tek lider anlayışı bana göre daha baştan yanlış bir zemine oturuyor.

Çünkü Trabzon’un sosyolojisi tek adam etrafında birleşmeye müsait değildir.

Bu şehir güçlü karakterlerin, yüksek seslerin, farklı mahallelerin, farklı düşüncelerin şehridir. Trabzonlu sever ama sorgular. Destekler ama biat etmez. Kendi fikrini söyler, gerektiğinde en sevdiğini bile eleştirir.

Trabzonspor tribününün ruhu da buradan gelir.

O nedenle binlerce insanın bulunduğu bir tribünü bir kişinin ismi altında toplamaya kalkmak, birlik sağlamaktan çok yeni fay hatları oluşturabilir.

Hele o isim geçmişten bugüne kamuoyunda defalarca tartışılmış bir isimse...

O zaman mesele artık kim lider oldu? meselesi olmaktan çıkar.

Asıl soru şudur: Böyle bir tercihle hangi toplumsal sonuç doğuruluyor?

Bugün Trabzonspor’un en fazla ihtiyaç duyduğu şey huzurdur.

Takımın sahada iyi gitmesini istiyorsak tribünün de güçlü, coşkulu ama huzurlu olması gerekir. Oysa daha ilk günden taraftarların birbirine karşı pozisyon aldığı, bazı grupların rahatsızlığını açıkladığı, sosyal medyanın yeniden kamplara bölündüğü bir yapı bize ne kazandıracak?

Adına birlik deniliyor ama sonuç ayrışma oluyor.

O halde ortada ciddi bir çelişki vardır.

Trabzon’da taraftar kültürü emir-komuta zinciriyle oluşmadı.

Avni Aker’in ruhunu yaratan şey de bir kişinin etrafında toplanmak değildi. O tribünleri büyük yapan; aynı anda binlerce insanın aynı sevdayla ayağa kalkabilmesiydi.

Trabzonspor taraftarının lideri bir şahıs değil, Trabzonspor sevgisidir.

Bence burada Trabzonspor yönetiminin de Bu taraftar gruplarının kendi kararıdır deyip kenara çekilmesi doğru değildir.

Çünkü tribünde ortaya çıkacak her gerilim en sonunda kulübün kapısına gelir.

Taraftar birbirine düşerse Trabzonspor zarar görür.

Tribünde olay çıkarsa Trabzonspor ceza alır.

Şehir bölünürse Trabzonspor’un enerjisi düşer.

Takımın başarısının önüne tribün tartışmaları geçerse yine Trabzonspor kaybeder.

O halde kulüp yönetiminin bu konuda söz söylemesi yalnızca hakkı değil, sorumluluğudur.

Başkan Ertuğrul Doğan ve yönetimi, tribünlerin geleceğini ilgilendiren böylesine hassas bir konuda daha baştan ortaya çıkan toplumsal tepkiyi görmelidir.

Kimseye şunu lider yapın, bunu yapmayın demek değildir mesele.

Mesele, Trabzonspor tribünlerinin bir kişinin şahsi ağırlığına, bir grubun hesaplarına ya da güç mücadelesine teslim edilmemesidir.

Çünkü Trabzonspor’un gücü zaten çoğulluğundan gelir.

Trabzonspor; sağcının da solcunun da, gencin de yaşlının da, şehir merkezindekinin de köydekinin de, Türkiye’nin dört bir yanındaki Trabzonlunun da ortak paydasıdır.

Böyle büyük bir ortak paydayı bir kişinin isminde daraltmaya çalışırsanız birlik üretmezsiniz.

Kutuplaşma üretirsiniz.

Trabzonspor yönetimine düşen, tribünlerde yeni kamplaşmalar oluşmadan bu süreci dikkatle ele almak ve kulübün kurumsal ağırlığını ortaya koymaktır.

Çünkü yangın çıktıktan sonra su taşımak kolaydır.

Asıl mesele yangının çıkmasına izin vermemektir.

Trabzonspor’un ihtiyacı tek lider değildir.

Trabzonspor’un ihtiyacı tek yürek olabilmektir.

Ve bu şehirde o yüreğin adı dün de Trabzonspor’du, bugün de Trabzonspor’dur.

Hiç kimse o ismin önüne geçmemelidir.